گاهی باران را بیاد نمی آوریم ؟

و این ظرافت معصومانه

برای تر شدن.

...

براستی آیا این ماییم

خو کرده به فنا شدن !؟

نه.... بس است...!

روحم را آزاد می کنم تا با روح تو  آغاز کند

بودن را.

بیا

کاری کنیم !

برای این خاکهای نشسته در باورمان

که ابدیت در ماست.